Η ηλικία των 18 είναι μα κρίσιμη ηλικία στην ζωή ενός ατόμου. Οι αλλαγές που συμβαίνουν τότε στο σύνολο του ανθρώπου είναι ανατρεπτικές. Αρκεί να αναλογιστούμε πως το άτομο περνά από την φάση του παιδιού-μαθητή στην φάση του ενήλικα-υπεύθυνου, αλλά ταυτόχρονα ακόμα συντηρούμενου από την οικογένεια του. Ταυτόχρονα οι επιδράσεις της εφηβείας είναι ακόμη παρούσες με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Έτσι λοιπόν, είναι πολύ δικαιολογημένο το γεγονός πως πολλοί έφηβοι, στην ηλικία των 18 αρχίζουν να παραπονιούνται για αισθήματα δυσφορίας, κόπωσης χωρίς ιδιαίτερη αιτία, δυσάρεστες σκέψεις και άρνηση για οποιαδήποτε ενέργεια. Τα συμπτώματα κατάθλιψης εμφανίζονται πολύ συχνά σε αυτές τις ηλικίες. Το άτομο νοιώθει την ανάγκη να «μεγαλώσει», να πάρει μόνο του τις αποφάσεις για την ζωή του, όπως κάθε ενήλικας, αλλά ταυτόχρονα κάθε απόφαση του συχνά απαιτεί την συγκατάθεση των κηδεμόνων του. Ταυτόχρονα, τα συμπτώματα αυτά εμφανίζονται γιατί στο μυαλό του 18χρονου αρχίζουν να αναπτύσσονται σκέψεις υποχρεώσεων, λόγω ενηλικίωσης, τα «πρέπει» που συνοδεύουν έναν ενήλικα. Βγαίνοντας από την μαθητική κοινότητα και μπαίνοντας στον κοσμο των μεγάλων οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που ατόμου πολλαπλασιάζονται. Και ενώ τα επιπλέον δικαιώματα μας ανοίγουν καινούργιους δρόμους, τους οποίους μπορούμε να αποφασίσουμε αν θα ακολουθήσουμε ή όχι, οι επιπλέον υποχρεώσεις μάς αναγκάζουν να ανταποκριθούμε χωρίς να έχουμε το δικαίωμα επιλογής. Κάτι τέτοιο ακούγεται ιδιαίτερα αγχωτικό για ένα άτομο που μόλις κατάφερε να διώξει από πάνω του μια πολύ δύσκολη υποχρέωση που τον συνόδευε για 12 συνεχόμενα έτη, και στην οποία προσπάθησε να ανταποκριθεί όσο γίνεται καλύτερα. Οι επιπλέον επιβαρύνσεις μετά από έναν τέτοιο άθλο μοιάζουν στα μάτια του υπέρβαρες αλλά και άδικες.
Επίσης, σε αυτήν την ηλικία καλείται να πάρει αποφάσεις που θα επηρεάσουν στο σύνολό τους ολόκληρη την υπόλοιπη ζωή του. Οι σπουδές που θα ακολουθήσει, η μετακίνηση σε άλλη πόλη ή η μετανάστευση σε άλλη χώρα, οι αλλαγές στις προσωπικές του (φιλικές και ερωτικές) σχέσεις του είναι ζητήματα που τον βάζουν σε σκέψεις καθημερινά.
Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι την τρίτη λυκείου το πλάνο ζωής ολοκληρωνόταν με την διεξαγωγή των πανελλαδικών εξετάσεων. Τώρα η κορυφή αυτή κατακτήθηκε, ένας κύκλος ολοκληρώθηκε, και όπως καθετί που φτάνει στο τέλος του ένα αίσθημα λύπης αποχωρισμού και ταυτόχρονης προσμονής για το καινούργιο, συνυπάρχουν ή συγκρούονται στην ψυχοσύνθεση του ατόμου.
Το ότι ο νέος αναγνωρίζει τα συμτώματα αυτά είναι η καλύτερη αρχή για να τα ξεπεράσει. Αν φτάσουμε στο σημείο να «δούμε» ότι κάτι μας συμβαίνει και μπαίνουμε σε ενεργητική θέση για να το αντιμετωπίσουμε, έχουμε καταφέρει να κάνουμε το μεγαλύτερο βήμα για την απαλλαγή μας από αυτό.
Μεγάλο ρόλο παίζει και το περιβάλλον του ατόμου. Αν οι γύρω μπορούν να αντιληφθούν την δυσκολία που βιώνει το άτομο στην μεταβατική αυτή φάση, τότε η εξέλιξη μπορεί να γίνει πιο ομαλά και περισσότερο ανώδυνα. Σε αντίθετη περίπτωση ένα ακόμη βάρος φορτώνεται στην ήδη επιβαρυμένη κατάσταση.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
