Εφήμερα και διαχρονικά

Πριν από 25 χρόνια ήμαστε καμιά δεκαριά νέοι καραγκιοζοπαίχτες που δίνουμε «εξετάσεις» σε επιτροπή του υπουργείου Παιδείας αποτελούμενη από καθηγητές πανεπιστημίων και θεατράνθρωπους, για νάχουμε την δυνατότητα να δίνουμε παραστάσεις σε σχολεία.

Πριν από μένα παίζει ένας από το Λουτράκι, είναι κουτσός αλλά ντελικανλής, πολύ συμπαθής, παλιάς κοπής Έλληνας, από κείνους που ζούσαν με το λίγο και φτιάχναν το πολύ. Έχει δίπλα του, την γυναίκα του βοηθό, το αντίστοιχο με αυτόν σε θηλυκή έκδοση. Και θυμάμαι κάποιος της επιτροπής πάει να του την μπει από αριστερά, δεν θυμάμαι ακριβώς πια ήταν η αφορμή της σύγκρουσης, αλλά την αιτία την θυμάμαι: Το βαθύ μίσος που κρύβουν κάτι ατάλαντοι των επιτροπών για το γνήσιο και αυθεντικό της έκφρασης της λαϊκής τέχνης, αλλά και των ίδιων της των δημιουργών σε προσωπικό επίπεδο. Ο «κουτσός» πήρε ανάποδες και τον κλώτσησε «αλύπητα» σαν μουλάρι!..

Μετά ήρθε η σειρά μου, σκεφθείτε ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα πριν 25 χρόνια χωρίς καμία υποψία κρίσης στο ευδαίμων κοινό του ψευδοκράτους των Αθηνών. Πιάνω την φιγούρα του Καραγκιόζη και τι τον βάζω και λέει; Ακούστε το: 

«Δεν μπορώ ν’ αναγνωρίσω, το τοπίο θα το φτύσω! Πώς το κάναμε μωρέ; Λάθος γκάστρωμα θαρρώ! Πάω πίσω στο χωριό, ν? αγριέψω, ν? ασκητέψω δεν τα πάω τα μωρά, τις γυναίκες αγαπώ, πέστε μου παρακαλώ, που να πάω να τις βρώ; Πάω πίσω στο χωριό, μα βουβάθηκαν τα πάντα κολλημένοι στην T.V., μοιρολάτρες και νωθροί! Πάω μια βόλτα στο ποτάμι, νύχτα ήταν συλλογιόμουν πως χτιστήκαν τόσοι τοίχοι και δεν πήραμε χαμπάρι; Δεν τα πάω τα μωρά, τις γυναίκες αγαπώ πέστε μου παρακαλώ, που να πάω να τις βρω; 

-Πάμε φίλε Καραγκιόζη, δεν μας θέλουνε στην πόλη μα κι αν πεις για το χωριό, ένα έγινε κι αυτό».

Δεν προλαβαίνω να τελειώσω το τραγούδι και πετιέται μια της επιτροπής, νομίζω ήταν η Κάρμεν Ρουγκέρη και λέει: Τι είναι αυτά; Αυτά ακούνε τα παιδιά;

Επειδή κυρία μου δεν τα ακούγανε τότε – και δεν τ? ακούγατε ? φθάσαμε ως εδώ, εγώ πάντως τα έλεγα, όπως βγήκα πολύ πριν την Ολυμπιάδα και προειδοποίησα: Θα μας χαντακώσει!!!

Αλλά την θέλετε την τέχνη σαν ένα είδος «μπουρντιστίρι» να ξεχνιόμαστε..., σαν βαρύ γλυκό μετά από βαρύ γεύμα. Θα μου πείτε τι να περιμένεις από τις Καρμίρισσες Ρουγκιέρισες, που γεμίσουν τα χουντοκάναλα με αηδίες σήριαλ ? αυτά θέλει ο κόσμος!.. Και το παίζουν σήμερα και άποψη στο παιδικό θέατρο.

Πήγε να πει και κάποιος άλλος της επιτροπής κάτι ανάλογο, αλλά πετάχτηκε ο θρυλικός παλιός Καραγκιοζοπαίχτης Μάνθος Αθηναίος ? γνωστός τότε στους πάντες και η ΕΡΤ έδειχνε δουλειές του ? και τους σταμάτησε: Ο Γιάννης, τους είπε, είναι λίγο απότομος, αλλά δούλεψε μαζί μου χρόνια βοηθός στο θέατρό μου στη Νέα Σμύρνη, είναι καλός και τολμώ να πω και το μέλλον μας. 

Μετά βέβαια με έπιασε έξω ο Μάνθος και μου λέει: Τι πήγες να τους πεις ρε …?, την καραμελίτσα περίμεναν, δώστηνα εκεί πέρα να πάρεις το δίπλωμα! Αν δεν πεταγόμουν θα σε κόβαν. Του το χρωστάω αυτό στον Μάνθο?

Για να πάμε τώρα, στην αρχή της εισήγησης και στο ρεζουμέ. Για να σε αντιληφθούν κάποιοι, πρέπει να ο ίδιος νάχει πάθει, νάχει πονέσει, νάχει αυθεντική αγωνία για το συμβαίνει γύρω του και να θέλει και να τολμά να την περνά και σε έργο του με οποιοδήποτε κόστος. Όλα τ? άλλα είναι κουραμπιέδες? Καραγκιόζης πάντως και θέατρο και ζωή, δεν είναι.