Η πολυρυθμία του αγροτικού τραγουδιού, στηριζότανε, γεννιόταν, γιατί ο άνθρωπος ήταν πιο κοντά στην φύση, στον ρυθμό του ανέμου πάνω στα φύλλα, στον ήχο των κυμμάτων, στο σήμαντο της δεκαοχτούρας, τον κούκο, τον λέλεκα, στον ρυθμό που απαιτούσε το τράβηγμα του διχτυού, το σκάψιμο της γης, το σήκωμα της αχυρόμπαλας… Από παντού είχε να βυζάξει ένα ευαίσθητο αυτί ήχους – συνηχήσεις, και πολυρυθμίες.
Σήμερα, οι περισσότεροι στην δουλειά τους είναι πάνω σε μια καρέκλα, με ηχητικό μπαγκράουντ τα πρωϊνάδικα της TV και στο σπίτι είναι πάνω σ’ ένα καναπέ με αντίστοιχα ηχητικά εφέ. Φτωχές επιρροές, φτωχές γέννες, γι? αυτό η Αφρική γεννάει ακόμα πολυρυθμική μουσική, είναι πιο κοντά στη γη.
Αχ, τα δικά μας ονόματα Ρυθμών, ο θρυλικός ζωναράδικος, η μπαϊντούσκα, η τρυπητή, η χασαπιά, ο ξεσυρτός, ο μαντηλάτος, ο καρσιλαμάς? Σαν ονόματα καταποντισμένων ηπείρων μου φαντάζουν. Αν και για όσους τα νιώθουν ? αυτά είναι πάνω από τις μόδες ? είναι ακόμα ζωντανά.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
