Εφήμερα & διαχρονικά

Νέα παλικάρια σκιές, νέα κορίτσια σκιές, είναι δύσκολο δεν θέλουν να πεθάνουν μόνα τους

θέλουν να σκοτώσουν κάποιον από μας κοκαλωμένο το βλέμμα το πνεύμα από την ηρωίνη

κανένας χώρος για μύθος δεν είναι τα παιδιά του Γουΐνστοκ κανένας για γουστόζικες παραισθήσεις αλά all the round! αλά Άλαν Γκίζμπεργκ!

Είναι απελπισμένοι εντελώς το βλέπεις δεν ζητάνε την περιπέτεια δεν ψάχνουν την ψυχεδέλεια είναι νεκροί και περπατάνε. Το ξέρουν είναι νεκροί που δεν μπορούν να ησυχάσουν πώς να ησυχάσει ένας νέος που δεν έζησε αρνούνται να μπούνε στο φέρετρο

αν και νεκροί γι’ αυτό περπατάνε αρνούνται να τους μαζέψουνε κυκλοφοράνε δίπλα μας

νεκροί αλλά κυκλοφοράνε λες και θέλουν να μας σηκώσουν ενοχές επιστρέφουν σαν τύψεις και σαν εφιάλτες στο όνειρο μόνο που όλοι είμαστε ξύπνιοι και όνειρο δεν υπάρχει

οι ζωντανοί νεκροί δίπλα μας να περπατάνε.

Είναι μια πραγματικότητα δεν θα το πάω ψυχαναλυτικά «η απουσία αγάπης, η απουσία ονείρου κάτι τέτοιο…», μπορεί και να ‘ναι αυτά σίγουρα είναι ένα μίγμα καταστάσεων

ο πολύς πλούτος ο συγκεντρωμένος δημιουργεί μεγάλη φτώχεια και εξαθλίωση πολλών αποχρώσεων?

Το κύριο είναι εκεί στο κάτω – κάτω κι ο μεγαλοεπιχειρηματίας παίρνει την κόκα του για να αναπτύξει ή να αναστυλώσει το ?κενό του!, αλλά με συνταγή και επίβλεψη του προσωπικού του γιατρού, όχι ότι νάναι κι όπου νάναι!  και το πρωΐ στις επιχειρήσεις του είναι απίκο και τάχει και τριάντα ένα.

Άρα το πρόβλημα βρίσκεται στην προβληματική μας κοινωνία, όσο αυξάνει ο πλούτος ? και ο κυνισμός παράλληλα ? και συγκεντρώνεται μαζί με την δύναμη που τον συνοδεύει, τους τίτλους, την προβολή, τα προνόμια και τα αξιώματα, σε λίγα χέρια, τόσο θα αυξάνει η δυστυχία των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων όπως συνηθίσαμε να λέμε.

Εκεί είναι το βασικό αυτό το κούρντισμα γεννά κοινωνικά απορρίμματα, γκέτο, ανέργους, αστέγους, αναλφαβητισμό, πορνεία, αλητεία, τζόγο, κυνισμό, αδιαφορία, μωρία, στο τέλος!

Πώς μπορεί δηλαδή το πράγμα να δουλέψει λίγο διαφορετικά, να μην υπάρχει αυτή η υπερσυγκέντρωση πλούτου αλλά και να μην ξεπέσουμε σε έναν σοβιετικού τύπου σοσιαλισμό όπου κουμάντο θα κάνει πάλι μια διεφθαρμένη κομματική γραφειοκρατία, 

καλά τα παχιά λόγια: Η εξουσία στο λαό!.., αλλά πώς γίνεται; Με το να ρίχνεις πάντως 

στα Γκουλάγκ αυτούς που αμφισβητούνε την νομικλατούρα σου, να ισοπεδώνεις έναν λαό

σε καταθλιπτική ομοιομορφία και ανελευθερία και σε «ξιπασιέρες» του κόμματος από τα

εξοχικά τύπου Μπρέζνιεφ και Τσαουσέσκου να σου μιλάνε για «διδακτορία του προλεταριάτου» ενώ είναι δικτατορία πάνω στο λαό, που στο κάτω ? κάτω δεν είναι μόνο προλεταριάτο!..

Σαν επίλογο τελειώνω με ένα ποίημα που συνέγραψα με τον φίλο μου Ιταλό ποιητή Εουντζένιο Μοντάλε.

Τι μας έμεινε;

Όλα τάχουνε μπλοκάρει.

Τι μας έμεινε;

Στα κενά ανάμεσα σε οικόπεδα

να περπατάμε.

Μαυροπούλια σύννεφα

τα σημαδεύουν απ? ανία

Μαυροπούλια σύννεφα

συγκρατάνε την ουσία.

Μην γυρεύεις από μας 

το κλειδί που δρόμους

θ? σ΄ανοίξει

τι δεν είμαστε μονάχα ξέρουμε

τι δεν είμαστε?