Γράφει ο Ιωσήφ Παπαδόπουλος
Πάει ένας μήνας σχεδόν από κείνη την μαύρη μέρα του Ιούνη που μας χτύπησε σαν κεραυνός το μαντάτο ότι "χάθηκε" λέει ο Δήμος! Οι περισσότεροι από εμάς είχαμε θαμμένο στην άκρη του μυαλού μας ότι σιγά μην παραδόθηκε ο "σκύλος ο μαύρος" ...αυτός είναι ικανός να ζει σε κάνα ξερονήσι μοναχός τρώγοντας βράχια πίνοντας αρμύρα και πιάνοντας πουλιά στον αέρα με τα γυμνά του τα χέρια (σιγά το πράμα πρώτη φορά θα ήτανε!) και θα σκάσει μύτη ξαφνικά κολυμπώντας με γρήγορες απλωτές απ την μέση του πελάγου με κείνο το περήφανο χαμόγελο δουλεύοντας μας γιατί "ανησύχησαμε"! Η θάλασσα ποιά θάλασσα μωρέ; Θα την ρουφήξω την ρουφιάνα με δυο γουλιές να δω τι κρύβει στον πάτο της!
Το βουνό ποιο βουνό ρε, πάτε καλά; Θα το σκουντήξω με τα μπράτσα μου να μεριάσει να διαβώ ίσα πέρα! Το χαντάκι ποιό χαντάκι ρε να το μπαζώσω με τα στήθια μου να πατήσει πάνω μου τ αμάξι (τι είναι του Κανιμά η μπουλντόζα πούπουλο στα χέρια μου!)να περάσει με την μια! Δεν έχουμε και πολύ χρόνο άλλωστε τα χρονόμετρα κυλάνε! Δεν ήταν τρελή απόφαση όπως θεωρούσαμε στην αρχή να βουτήξει μες τον κακό χαμό να πιάσει το σκάφος! Ήταν η φωνή της λεβέντικης καρδιάς του που ούρλιαξε μες το μυαλό του:
ΒΟΥΤΑ ΚΑΙ ΤΡΑΒΑ ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΣΟΥ ΞΑΝΑΕΡΧΕΤΑΙ Η Γ…? Η ΚΡΕΑΤΟΜΗΧΑΝΗ ΝΑ ΤΟΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΣΕΙ!
Εκατό φορές να ήξερε τι επρόκειτο να του συμβεί στα επόμενα δευτερόλεπτα εκατόν μία φορές θα ξαναβουτούσε ! Ήταν θέμα τιμής να βγάλει το τραυματισμένο παλληκάρι απ την κυκλική πορεία του σατανά με την φονική προπέλα, αν δεν το έκανε δεν θα ήταν ο ΔΗΜΟΣ ΡΑΧΜΑΝΙΔΗΣ θα ήταν πιθανώς κάποιος από μας που θα βάζαμε την λογική πρώτα κι ύστερα το καθήκον (άλλωστε η ζυγαριά για να ισορροπήσει το ζύγι της ήθελε καμιά πενηνταριά από μας αν καθόταν μοναχός του ο μάγκας απ την άλλη!) Δεν ήθελε δακρύβρεχτες τελετές και βαριές μαρμαρόπλακες να του πλακώνουν την λεύτερη ψυχή του (το χε δηλώσει άλλωστε ο ΜΑΓΚΑΣ σε ανύποπτο χρόνο στους δικούς του ανθρώπους σα να του λέγε μια φωνή προετοίμασε τους!... οι ΜΑΓΚΕΣ φεύγουν όταν και όπως γουστάρουν έτσι ξαφνικά) ήθελε η ψυχή του να πετάει πάνω απ το θρακικό πέλαγος λεύτερη όπως έμαθε τόσα χρόνια από μικρό παιδί.
Δεν ήθελε ν ακούει για παραδείσους και τέτοιες αηδίες άλλωστε στην ζωή τίποτα δεν σου χαρίζεται πρέπει να παλεύεις για τα πάντα. Τέτοιος ήταν από μικρό παιδί ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ με τα όλα του! Οπως επίσης είμαι σίγουρος ότι ο Θεός θα έχει κι έναν παράδεισο ειδικά για τον ΔΗΜΟ γιατί είχε το θάρρος να τον αρνείται τον παράδεισό ΤΟΥΣ πεισματικά! Αλλωστε και στον παράδεισο που θα είναι τώρα θα τους τον κάνει ΚΟΛΑΣΗ με τα μπυρόνια προσκλητήριο στην σειρά και το αγέρωχο ειρωνικό του βλέμμα!
ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟΝ ΧΑΙΡΕΤΑΜΕ:
ΓΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΛΕΒΕΝΤΗ ΔΗΜΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΑΝ ΕΙΧΕ ΑΛΛΟΝ ΕΝΑΝ ΣΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ Ο ΝΤΟΥΝΙΑΣ ΘΑ ΤΑΝ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΟΗΘΑΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΑΤΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΝΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕ ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ ΣΤΗΝ ΛΙΑΚΑΔΑ.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
