Αυτοκτονική διαδρομή αν διασπαστούμε ως λαός στην πιο κρίσιμη ώρα

Τελικά τι καταφέραμε; Προδιαγράφεται καλύτερο το μέλλον μας με το σενάριο που ζήσαμε και την κατάληξη σε συμφωνία; Διερμηνεύτηκε σωστά η βούληση του λαού; Στο καθεστώς της ταπείνωσης, της έλλειψης αξιοπρέπειας, της στυγνής εκμετάλλευσης από τους Ευρωπαίους συμμάχους μας  που τώρα περνάμε, από το φόβο του σεναρίου της ασύντακτης χρεοκοπίας, ο ελληνικός λαός θα είναι ενωμένος μια γροθιά τώρα στα δύσκολα; Πολύ φοβάμαι όχι… Άρχισαν ήδη τα όργανα. Τα καφενεία και όλα τα στέκια της βουλής του Δήμου? βράζουν. Θεωρούσαν πολλοί ότι η Ελλάδα ευθύνεται για την έλλειψη συμφωνίας. Αποκαλύπτεται τελικά η ωμότητα της επιβολής των γερμανικών οικονομικών συμφερόντων στην Ευρώπη και η κυνική εφαρμογή της πολιτικής της. Το Grexit  το ήθελε η Γερμανία αλλά και πολλοί άλλοι έδειξαν τον κρυμμένο τους εαυτό. 

Πήραμε την ευθύνη της απόφασης προκειμένου να αποτρέψουμε την υλοποίηση των πιο ακραίων επιδιώξεων Η συμφωνία είναι δύσκολη όμως αποτρέψαμε τη μεταφορά της κρατικής περιουσίας στο εξωτερικό, την χρηματοπιστωτική ασφυξία, σχέδιο που είχε σχεδιαστεί στην εντέλειά του και είχε αρχίσει να πραγματοποιείται. Στο ρομαντικό σενάριο διαπιστώνεται ότι έχουμε αφήσει μια σημαντική παρακαταθήκη για την αναγκαία αλλαγή σε όλη την Ευρώπη που πλέον δεν ζει στο θρόνο της. Η κυβέρνηση μιλά την αναδιάρθρωση του χρέους και χρηματοδότηση για το μεσοδιάστημα και καλεί σε πάλη για επιστροφή στην ανάπτυξη, να κερδίσουμε χαμένο έδαφος. Ήδη όμως το ένα βασικό σκέλος της, ο Πάνος Καμμένος διαφωνεί ηχηρά και δεν προσυπογράφει διερμηνεύοντας διαφορετικά το όλο κλίμα και την εξουσιοδότηση στον πρωθυπουργό. Έπρεπε να λειτουργήσει όχι ως χειραγωγούμενος σε μια Ευρώπη που μόνο ενιαία έκφραση δεν έχει,  παλινωδεί μεταξύ των συμφερόντων ισχυρών πολυεθνικών που τα θέλουν όλα με στόχο την οικονομική και πολιτική υποδούλωση των μικρών χωρών και το όνειρο μιας ευρωπαϊκής Ένωσης.  Με αλληλεγγύη, θωράκιση στα εθνικά θέματα, κοινή οικονομική αγορά. Καμία τήρηση του πνεύματος των Ευρωπαϊκών Συνθηκών, κανένας πολιτικός ευρωπαϊκός πολιτισμός. Η Ευρώπη των γερμανικών συμφερόντων αποδείχθηκε  βάρβαρη και αδυσώπητη. 

Ο πρωθυπουργός μας ενεπλάκη σε μια αυτοκτονική διαδρομή στο λάκκο των λεόντων. Έπρεπε να πάρει αποφάσεις για την επόμενη μέρα  βάζοντας τέλος στην κατάρρευση τραπεζικού συστήματος με ανυπολόγιστες ζημίες στις καταθέσεις όσων τα άφησαν μέσα στις τράπεζες στηρίζοντας την Ελλάδα, στην απόλυτη διάλυση  της οικονομίας, στην  κατάρρευση ασφαλιστικού, με αποτέλεσμα μη καταβολή συντάξεων για μήνες με θύματα εκατομμύρια συνταξιούχους, στην ολοκληρωτική διάλυση της αγοράς κι αφήνοντας κάποια ψήγματα ελπίδας, ότι τα πράγματα σφίγγοντας τα δόντια και περιορίζοντας το στομάχι, παρά τον στυγερό κλοιό του τρίτου μνημονίου θα ?στρώσουν. 

Στα social media ο κόσμος εκτονώνεται, γράφει, κάνει ευρηματικές αναρτήσεις βοά! Μιλά για το πραξικόπημα που έζησε η Ελλάδα, για τον εκβιασμό, την στάση του πρωθυπουργού  που πρέπει να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές. Την αντιπολίτευση και τη συμπολίτευση που έχουν και πάλι διχαστεί. Αν καταφέρει να διαχειριστεί αυτό το κλίμα χωρίς να ματώσουν τα πράγματα, τότε θα πρόκειται για άθλο και του το ευχόμαστε να το πετύχει. 

Δεν εξυπηρετεί σε τίποτα μια νέα πολιτική εξέλιξη, μια νέα εκλογική διαδικασία, μια κυβέρνηση ειδικών προδιαγραφών, «ειδικού σκοπού» όπως λέγεται  αντιμετώπισης της κρίσης. Μια εναλλαγή προσώπων με νέες καθυστερήσεις και αβελτηρίες θα ήταν περαιτέρω καταστροφική.  Η ολονύκτια Σύνοδος Κορυφής της Κυριακής θα γραφεί στην ιστορία, θα αποτελέσει αντικείμενο μελέτης για τον ιστορικό του μέλλοντος και θα καθορίζει τις τύχες ενός λαού και της νέας γενιάς,  που καλείται να ζήσει και να δημιουργήσει εδώ κι όχι να δραπετεύσει στο εξωτερικό στήνοντας τη νέα Ελλάδα από την βάση της. Ποια; Είναι τα εχέγγυα για κάτι τέτοιο θα τα δούμε στην βδομάδα των εξελίξεων, που κάθε μέρα είναι  σα να ανοίγεις μια πυριτιδαποθήκη και δεν ξέρεις από πού θα έρθει το κακό. Από ποια αστοχία, προβοκάτσια, από ποια συγκυρία καθώς όλοι μας έχουν στημένους στον τοίχο και περιμένουν. 

Είδαμε τελικά ότι οι φίλοι μας δεν μετρούνται στα δάκτυλα της μιας παλάμης, ότι όλοι μας είχαν ξεγραμμένους. Κι όπως φαίνεται το κουβάρι αυτής της ιστορίας είναι μεγάλο και μπλεγμένο με κόμπους που θέλουν υπομονή, ενότητα και σύνεση μακριά από κραυγές και αντιπαλότητες, για να το ξετυλίξουμε. Υπάρχει αυτή την ώρα η σχετική υπομονή και ωριμότητα στον ελληνικό λαό που αγωνιά, στο πολιτικό σύστημα, στους αρχηγούς για να ξεκινήσει μια τέτοια διαδικασία ή και πάλι με άναρθρες κραυγές, ωραίους φιλιππικούς λόγους και «θάψιμο» θα στείλουμε τον πρωθυπουργό στο πυρ το εξώτερο για να βρούμε ένα άλλο Μεσσία; 

Θα μάθουμε να βάζουμε ως προτεραιότητα τις τύχες της χώρας και των γενιών που έρχονται, από την βολή του μικρόκοσμου που δημιουργήσαμε σε αχυρένιες καταστάσεις πλούτου και, να δούμε με όσα δράμια μυαλού διαθέτουμε, ένα νέο μπούσουλα ανασυγκρότησης της χώρας. Δύσκολο, επώδυνο με προοπτική όμως αυτό το κράτος να αναδομηθεί σε στέρεα βάση για τους επόμενους που θυσιάσαμε στο βωμό της δικής μας αλαζονείας; Η κριτική, η αποστασιοποίηση των ευθυνών, οι βερμπαλιστικοί λόγοι δεν βοηθούν, ο διχασμός είναι προ των πυλών και τότε θα μετρούμε μόνο θύματα και στάχτες? κάνοντας όλους τους εχθρούς μας να επιχαίρονται με την κατάστασή μας. Ήδη την περιμένουν. Ας τους διαψεύσουμε! Ας αλλάξουμε τον τίτλο "Αυτοκτοντική διαδρομή αν διασπαστούμε ως λαός στην πιο κρίσιμη ώρα" σε "Ελπιδοφόρα διαδρομή αν ενωθούμε ως λαός την πιο κρίσιμη ώρα".