Απλά και χρήσιμα

Αφού ξεκινήσω με τις απαραίτητες ευχαριστίες για τη φιλοξενία στην ιστορική εφημερίδα της πόλης μας θα ήθελα να σας δώσω ένα σύντομο στίγμα της παρουσίας μου.
Υπό τον γενικό τίτλο «ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ» θα δημοσιεύονται σε τακτά χρονικά διαστήματα αυτοτελή θεματικά άρθρα μου, τα οποία εύχομαι να ελκύσουν το ενδιαφέρον σας και να προκαλέσουν τον προβληματισμό σας.
Μπαίνω στο θέμα μου μετά τη σύντομη εισαγωγή.

Από φιλοσοφική σκοπιά η κατάκτηση της απλότητας σημαίνει εξέλιξη, διότι δηλώνει καθαρή σκέψη και δράση απαλλαγμένη από αδιέξοδη πολυπλοκότητα και μικροαστικά συμπλέγματα.
Στην κοινωνία η απλότητα είναι ζητούμενη αλλά παρεξηγημένη. Ειδικότερα στην Ελληνική κοινωνία υπήρξαν διαχρονικά ισχυρά πολιτισμικά θεμέλια όπως ενδεικτικά η οικογένεια , η φιλοπατρία , η αλληλεγγύη, η πίστη, όμως ο κώδικας αξιών και η όποια οικονομική ανάπτυξη της χώρας μεταπολιτευτικά βασίστηκε στο καταναλωτικό μη παραγωγικό μοντέλο.
Γενιές μεγάλωσαν με αυτονόητα που δεν ήταν αυτονόητα.

Όλα αυτά είναι ήδη γνωστά τα τελευταία χρόνια της κρίσης και ενώ διαπιστώσεις γίνονται δεν έχει ειπωθεί με απλό, καθαρό και εν τέλει χρήσιμο για τον Ελληνικό λαό τρόπο η διαδρομή έως εδώ.
Μάλλον η απλή και όχι απλουστευτική αλλά χρήσιμη περιγραφή της σημερινής κατάστασης δεν είναι εύκολη υπόθεση. Και δεν είναι εύκολη υπόθεση διότι για να καταλήξουμε σε ένα καθαρό συμπέρασμα θα πρέπει να χαρτογραφηθεί με απλό και καθαρό τρόπο η διαδρομή έως σήμερα απαλλαγμένη από βολικές αποπροσανατολιστικές πολιτικές φορτίσεις.
Για να διαμορφώσουμε την απλή και χρήσιμη εικόνα της σημερινής κατάστασης θα πρέπει καταρχήν να προχωρήσουμε τουλάχιστον στην κοινά αποδεκτή καταγραφή της ιστορικής διαδρομής.
Αμέσως προκύπτει το πρώτο πρόβλημα. Πώς, από ποιους και με τι τρόπο θα γίνει αυτή η καταγραφή. Στην Ελλάδα της βολικής - πολιτικής ανάγνωσης των πραγμάτων κάτι το οποίο θα φάνταζε απλό και αυτονόητο καθίσταται δύσκολο διότι δομημένες καταστάσεις δεκαετιών το μόνο που δεν θα ήθελαν είναι να ανατραπούν οι βολικές βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχθηκαν και έπεισαν το λαό να τις επιλέξει.
Για να μη μείνω σε γενικότητες θα ξεκινήσω από κάποιες παραδοχές.

Η πρώτη παραδοχή είναι ότι έστω και μη ορθολογικά υπήρξε εξέλιξη μεταπολιτευτικά. Η εξέλιξη αυτή αφορούσε την δημοκρατική - θεσμική σταθεροποίηση, την βελτίωση του τρόπου ζωής της πολυπληθέστερης μικρομεσαίας τάξης , την ανάπτυξη της κοινωνικής πρόνοιας και την εμπέδωση της ελευθερίας έκφρασης και πρόσβασης στην γνώση.

Από την άλλη η επικράτηση της λογικής του μεγάλου κράτους εργοδότη , εάν και έως ένα σημείο ήταν κοινωνικά απαραίτητη για την εξομάλυνση των κοινωνικών μεταπολεμικών ανισοτήτων αποτέλεσε τροχοπέδη για την ιδιωτική οικονομία και την πραγματική επιχειρηματικότητα.

Η πραγματική - δημιουργική επιχειρηματικότητα που πάντα είναι το ζητούμενο για την εξέλιξη της οικονομίας και την καταπολέμηση της ανεργίας έμεινε γράμμα κενό στην χώρα μας καθώς η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα δημιούργησε ανισότητες και προνομιακούς παίκτες στην αγορά.

Σε πολιτικό επίπεδο η εμπέδωση της δημοκρατίας και των θεσμών μεταπολιτευτικά ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Καλοπροαίρετα θα δεχθούμε ότι όλες οι πολιτικές δυνάμεις και τάσεις συνέβαλαν με τον τρόπο τους σε αυτό.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν εντοπίζεται στην Ελλάδα στην έλλειψη δημοκρατίας. Το πρόβλημα βρίσκεται στον τρόπο άσκησης της πολιτικής μεταπολιτευτικά.

Η συμμετοχή στα κοινά δεν ήταν ποτέ εύκολη για τον απλό λαό. Η οικογενειοκρατία δεν δημιουργήθηκε και συντηρείται τυχαία. Ο πολιτικός στην αρχή της μεταπολίτευσης ήταν κυρίως αστός απαλλαγμένος από τον βιοπορισμό και ιδανικά προερχόμενος από πολιτική οικογένεια που του εξασφάλιζε το μηχανισμό και τη «μαγιά» των ψήφων. Ο απλός πολίτης ήταν σχεδόν αδύνατο να υπερβεί τις καθημερινές του ανάγκες και να ασχοληθεί με την πολιτική.

Στη συνέχεια της μεταπολίτευσης δια του συνδικαλισμού και των κομματικών νεολαιών και οργανώσεων ανεδείχθησαν πολιτικοί όχι αναγκαστικά αστοί αλλά με αμιγώς κομματικά χαρακτηριστικά.
Τόσο οι πολιτικοί αστικής προέλευσης όσο και οι κομματικής προέλευσης αντιμετώπισαν τους πολίτες με τον ίδιο συνθηματικό , βολικό , γενικό και στρογγυλεμένο τρόπο που διαχρονικά συνέβαλε στην ημιμάθεια του.
Παρατηρείται διαχρονικά έλλειψη σαφούς και κατανοητού πολιτικού σχεδιασμού, διότι η ευθυνοφοβία που διατρέχει το πολιτικό μας σύστημα αλλά και η ανάγκη κατάληψης και διατήρησης της εξουσίας δεν επιτρέπει την απλή , χρήσιμη και κατανοητή καταγραφή της εκάστοτε πολιτικής διαδρομής , πρώτον διότι επιδιώκεται η συντήρηση της αίσθησης πολιτικού μεγαλείου για πράγματα που δεν είναι και τόσο μεγάλα και δεύτερον διότι καμία πολιτική διαδρομή δε θέλει να αφήνει πίσω της ίχνη.

Εδώ μπαίνουμε στην ουσία της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής δυσπραγίας που βιώνει η χώρα. Αναζητούμε όλοι μας πως συνέβησαν όλα αυτά και τι πρόκειται να συμβεί και το μόνο που εισπράττουμε από ανθρώπους που διαχειρίστηκαν και διαχειρίζονται τις τύχες μας είναι παλαιομοδίτικη μικροκομματική διαχείριση χωρίς να γίνεται αναφορά και παραπομπή στα πραγματικά περιστατικά.
Αυτό έχει χαθεί σήμερα και είναι κρίσιμο. Εάν δεν αναδειχθούν στο λαό κατά τρόπο αντικειμενικό και απλό τα πραγματικά περιστατικά της κρίσης θα είμαστε καταδικασμένοι να κάνουμε αδιέξοδες και άγονες διαδρομές και να πέφτουμε θύματα του εκάστοτε λαϊκισμού.

Σήμερα γενική απαίτηση της κοινωνίας θα πρέπει να είναι η γνώση των πραγμάτων. Ήρθε η ώρα ο κάθε ψηφοφόρος να ζητήσει από τον αντιπρόσωπο του είτε σε τοπικό είτε σε εθνικό επίπεδο ένα σαφή απολογισμό της δράσης του, στηριγμένο κυρίως σε πραγματικά περιστατικά και όχι σε πολιτική ρητορική.

Η συλλογή όλων αυτών των επί μέρους πραγματικών περιστατικών θα συνθέσουν την εικόνα της σημερινής κρίσης σε Εθνικό επίπεδο.

Όλα τα παραπάνω δεν έχουν ως στόχο την αναζήτηση ευθυνών από κανένα. Για να προχωρήσεις μπροστά είναι απαραίτητη η λήθη αλλά και η σεισάχθεια, όπου είναι κοινωνικά απαραίτητο.
Χρειάζεται μόνο να γίνουν κάποιες απλές και χρήσιμες καταγραφές και παραδοχές, οι οποίες θα αποτελέσουν την ιστορική προίκα της χώρας και θα αποτελέσουν τη γραμμή αφετηρίας για μια νέα Εθνική προσπάθεια.