Αόρατος εχθρός

Ο χάρος που προσέχει, ξέρει την πόρτα αν χτυπήσει,
με τη ζωή γίνεται μέλι, δεν ξέρει αν νικήσει.
Ο θάνατος είναι αδελφός του ύπνου.
Τα νώτα μας στους ουρανούς στραμμένα,
μην γίνουμε, θάνατος και πέτρα.

Έτσι που ερήμωσε ο νους, που θάβρεις
λέξεις για να πεις γι' αυτό που ζεις;
Όπλο δεν βλέπεις, μα συνεχώς την απειλή την νιώθεις,
πως προσπαθεί να σε εξοντώσει,
και η φωνή σου, πνίγεται βραχνή.

Τις νύχτες έρχεσαι, να σε θυμάμαι, κι όλο γυρνάς σαν ξωτικό!
Όταν η σκέψη μου γυρνά σε σένα και χάνεσαι αερικό.
Όμως στο φέγγος της ημέρας, το φάντασμα σου κυνηγώ.
Ήσουν εδώ κι εδώ είσαι ακόμη, σαν μια σκιά που τριγυρνά,
και κλαίνε τα βουνά, οι κάμποι, ήρθες φρικτός ιός και ο ήλιος πια δεν λάμπει.

Τη φρίκη απλώνεις, κι όπου πατείς, χορτάρι δεν φυτρώνει, 
μέσα στην στάχτη βαθειά μια σπίθα έχει πετάξει
σε πολιτείες χώρες και χωριά και γίνεται τρανή αυτή η φωτιά
θα κάψει όσους απρόσεκτους και άτυχους
που η ζωή και η μοίρα τους έχει γράψει.

Μην ξημερώσει μέρα, στο δρόμο που εσύ θέλεις να μας στείλεις
να μείνεις όνειρο κακό!
Όμως ο φόβος γεννάει κουράγιο, κι όλοι σωπαίνουμε
στον πόνο της μοναξιάς μες την σιωπή μας.

Να βάλω το μικρόβιο της λογικής μες την ψυχή μου,
γιατί οι χαρές έχασαν τους δρόμους.
Να κάνω ένα ταξίδι στο φως της μέρας,
μες, την απόλυτη σιωπή μου.

Έχω μια ελπίδα μέσα μου φωτιάς
σαν νερό να τρέξει να γίνει κατακόκκινη η ζωή μας πάλι
και όχι από το φόβο, του φρικτού αυτού ιού.
Καμιά δοκιμασία δεν έρχεται, δίχως ένα δώρο να κρατάει
μόνο η καρδιά μας δεν γερνά, η φλόγα της δεν σβήνει,
παραπονεμένη μένει πάντα, για να μας βασανίζει.

Όσο κι αν η νύχτα είναι σκοτεινή, πάλι θα ξημερώσει.
Η Άνοιξη θα φύγει, θα φύγει και ο φρικτός ιός ο κορωνοϊός
τίποτα δεν μένει ίδιο, όλα αλλάζουν στην ζωή μας,
μόνο η αγάπη μένει αληθινή και αυτή μόνο θα μας σώσει.
Έτσι ξαφνικά φεύγοντας η Άνοιξη, έτσι κι εγώ σαν έρθει η ώρα μου
θα φύγω, μα θάχεις να σου μιλούν, τα ποιήματά μου που έγραψα παιδί μου.