Ο λαός επιθυμούσε να ακούσει από τους αντιπροσώπους του στη Βουλή, πρώτον πώς και γιατί φθάσαμε από το ανεκτό επίπεδο ζωής του 2009 στο σημερινό του 2012, της εξαθλιώσεως των Ελλήνων, της τραγικής υφέσεως και νεκρώσεως της οικονομίας της χώρας, της αποσυνθέσεως του κράτους και της πλήρους ανασφάλειας των πολιτών. Και δεύτερον, πώς θα εξέλθουμε από τη σημερινή κρίση. Αντί τούτων, ακούσαμε ομιλίες που δεν διαφέρουν από τις προεκλογικές.
Είναι φανερό ότι η οικονομική κρίση της Ελλάδος ήταν αναμενόμενη. Και θα ερχόταν κάποτε και χωρίς το σκάνδαλο της Goldman Sucks. Οφείλεται δε, κατά κύριο λόγο, στον πολιτικό εκείνον που χρησιμοποίησε ως μέσα διατηρήσεως της εξουσίας τον συνδικαλισμό και τους διορισμούς στις ΔΕΚΟ, δια της αμέτρου αυξήσεως του αριθμού των υπαλλήλων τους και των αποδοχών τους.
Αλλά περί αυτών ουδέν ελέχθη στη Βουλή, κατά την συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της κυβερνήσεως. Οι περισσότερες δε αιτιάσεις των κομμάτων της αντιπολιτεύσεως και οι επ΄ αυτών απαντήσεις ήσαν συνήθεις και ανούσιοι πολιτικοί διαξιφισμοί. Ο πρωθυπουργός της χώρας δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει, όπως απήντησε, εις τον προκλητικό κ. Τσίπρα.
Γνωρίζων τις ευθύνες της κυβερνήσεως του ΠΑΣΟΚ ο κ. Πάγκαλος, είπε το γνωστό «Μαζί τα φάγαμε» για να δικαιολογήσει τον υπερδανεισμό της χώρας, προκειμένου να αυξηθούν οι αποδοχές των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ και να διορισθούν απεριορίστως νέοι. Αλλά οι πολίτες που ζητούσαν διορισμό από το ΠΑΣΟΚ, μετά το 1981, δεν εγνώριζαν, ούτε υπέθεταν ότι διορίζονται χωρίς να είναι αναγκαίοι και θα αμείβονται μονίμως δια χρημάτων εκ δανείων του κράτους.
Ο συνδικαλισμός του ΠΑΣΟΚ και του ΠΑΜΕ ευθύνεται για το κλείσιμο πολλών επιχειρήσεων στην Ελλάδα, εξέθρεψε δε τους καλοπληρωμένους κηφήνες και παλικαράδες των ΔΕΚΟ και των δημοσίων υπηρεσιών, με συνέπεια την αύξηση των δημοσίων δαπανών και τη μείωση της αποδόσεως των υπαλλήλων.
Η ευκολία του διορισμού στον δημόσιο τομέα, μετά το 1981, με το μεσολάβηση των κομματαρχών του ΠΑΣΟΚ, παρέσυρε πολλούς νέους των επαρχιών να εγκαταλείψουν την πατρική τους περιουσία και να διορισθούν στο δημόσιο. Τούτο συνέβαλε και στη μείωση της γεωργικής παραγωγής όπως και τη συνεχή προσφυγή σε δανεισμούς.
Ο Γ. Παπανδρέου, εξαπατήσας το λαό «πως υπάρχουν λεφτά» και θα διατηρήσει τους μισθούς και τις συντάξεις στα επίπεδά τους δια της καταβολής αυξήσεων ίσων με το ποσοστό του πληθωρισμού, ανήλθε εις την εξουσία, ενώ ήδη είχε συζητήσει και συμφωνήσει με τον κ. Στρος Καν, την χρηματοδότηση της Ελλάδος από το Δ.Ν.Τ. πριν γίνει πρωθυπουργός. Να σημειωθεί, ότι εγνώριζε άριστα την οικονομική κατάσταση της χώρας από τις μηνιαίες ενημερωτικές εκθέσεις του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Προβοπούλου και τις συζητήσεις με τον κ. Αλμούνια.
Εν τούτοις, για να δικαιολογήσει την εξαπάτηση των εκλογέων, ισχυρίσθηκε αργότερα, ψευδόμενος, ότι αγνοούσε την πραγματική κατάσταση της οικονομίας. Αν ήταν έτσι, όμως, όφειλε να προσφύγει στο λαό, να εξηγήσει την άγνοιά του και να ζητήσει την έγκρισή του για την προσφυγή στην ΤΡΟΪΚΑ και το Δ.Ν.Τ. όπως και για την υπογραφή των γνωστών Μνημονίων.
Αλλ΄ απέφυγε να ζητήσει την έγκριση του λαού και ενήργησε άνευ αυτής, για να μη διακινδυνεύσει το σχέδιο της πλήρους υποταγής της χώρας στο Δ.Ν.Τ. και τους δανειστές της. Δια των μνημονίων αναλήφθηκε η υποχρέωση απολύσεως των 300.000 υπαλλήλων, οι περισσότεροι των οποίων είχαν διορισθεί από τις κυβερνήσεις του πατρός του.
Ο Γ. Παπανδρέου, αν και είχε πλέον πληροφορηθεί και επισήμως, την οικονομική κατάσταση της χώρας, ο ίδιος δε διατυμπάνιζε σε συνεντεύξεις στο εξωτερικό, ότι η οικονομία της Ελλάδος ευρίσκεται στην εντατική και πνέει τα λοίσθια, έδωσε εβδομήντα εκατομμύρια στους συνδικαλιστές, λιμενεργάτες του ΟΛΠ, για να δεχθούν την εκτέλεση της συμβάσεως της προηγουμένης κυβερνήσεως με την Κίνα.
Κατασπαταλούσε το δημόσιο χρήμα ταξιδεύων συνήθως με πολυμελή κουστωδία στο εξωτερικό και διαμένων σε πολυτελείς και πανάκριβες σουίτες. Προσέλαβε στρατιά ειδικών συμβούλων, πολλοί των οποίων ήσαν Αμερικανοί, καθώς και πολλές δεκάδες χιλιάδες νέων υπαλλήλων, όπως έγραψε ο τύπος.
Παραλλήλως περιέκοψε αμέσως και αγρίως μισθούς και συντάξεις, κατήργησε τους μισθούς 13ο και 14ο και προεκάλεσε προϊούσα ύφεση της οικονομίας και εξαθλίωση πολλών κοινωνικών ομάδων. Χιλιάδες καταστήματα έκλεισαν και η ανεργία ανήλθε κατακορύφως. Τα μέτρα αυτά, κάθε άλλο παρά ήταν δυνατόν να συμβάλουν στην ανάκαμψη της οικονομίας. Το αντίθετο συνέβη. Απονέκρωσαν αυτήν.
Ήδη το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πορτογαλίας αποφάνθηκε, ότι η περικοπή του 13ου και του 14ου μισθών των υπαλλήλων, επομένως και των συνταξιούχων, αποτελεί παραβίαση της αρχής της ισότητας, διότι επιβάλλει πρόσθετη θυσία σε ορισμένες κατηγορίες πολιτών, χωρίς να προβλέπονται αντίστοιχες για τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Το σκεπτικό αυτό έχει εφαρμογή και επί της περικοπής μισθών και συντάξεων των Ελλήνων δημοσίων λειτουργών και υπαλλήλων. Κατά το άρθρο 4 παρ. 2 του Συντάγματος, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις. Κατά δε την παρ. 5 του αυτού άρθρου οι Έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους.
Κατ΄ εφαρμογή των Μνημονίων οι δημόσιοι λειτουργοί και οι υπάλληλοι, όπως και οι συνταξιούχοι, αλλά και όλοι οι Έλληνες πολίτες υποβλήθηκαν σε βαρυτάτη άμεση και έμμεση φορολογία (ΦΠΑ 23% κλπ.). Όμως στους μισθωτούς και συνταξιούχους περιεκόπησαν επιπλέον ο 13ος και 14ος μισθός καθώς και το 50% περίπου των μισθών και συντάξεών τους. Αλλά σε αντίστοιχες θυσίες δεν υποβλήθηκαν όλοι οι άλλοι Έλληνες πολίτες. Επομένως οι περικοπές μισθών και συντάξεων είναι προδήλως αντισυνταγματικές, ως αντικείμενες στην αρχή της ισότητος των Ελλήνων ενώπιον του Νόμου.
Τα Δικαστήρια υποχρεούνται να αποφαίνονται σύμφωνα με το Σύνταγμα, ανεξαρτήτως των οικονομικών συνεπειών των αποφάσεών τους. Η σκοπιμότητα οιασδήποτε κυβερνήσεως, όπως και η πολιτική αυτής, δεν είναι δυνατόν να παραλύσει το καθήκον των δικαστών να εφαρμόσουν το Σύνταγμα, ούτε την ευθύνη τούτων σε περίπτωση μη εφαρμογής αυτού.
Από το 2009 έως σήμερα, κατ΄ επανάληψη έχει γραφεί το διάχυτο αίτημα του λαού να πληροφορηθεί πόσα ακριβώς χρήματα οφείλουμε, από ποιες αιτίες, προς ποίους και ποία ποσά καταβάλαμε ως τώρα για κεφάλαιο και τόκους κάθε οφειλής μας. Η Κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου δεν θεώρησε υποχρέωσή της να απαντήσει στο άνω λαϊκό αίτημα. Μολονότι υπάρχει και έτερη υπηρεσία διαχειρίσεως δημοσίου χρέους, η οποία οφείλει να τηρεί επί των ανωτέρω και περί καταβολών που έγιναν με χρήματα της ΤΡΟΪΚΑΣ και του ΔΝΤ.
Δεν είναι χωρίς σημασία ούτε πρέπει να λησμονηθεί η συνάντηση του Γεωργίου Παπανδρέου ως πρωθυπουργού με τον διεθνή κερδοσκόπο και έμπορο νομισμάτων κ. Σόρο, όπως και το μη διαψευσθέν γεγονός της αγοράς CDS από πρόσωπο του κυβερνητικού περιβάλλοντος με στόχο τη χρεοκοπία της Ελλάδος, κατά τα δημοσιεύματα του τύπου.
Τέλος, απορία διατυπώθηκε στη Βουλή γιατί δεν έγινε κυβέρνηση των τριών κομμάτων αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές και έγιναν δεύτερες, με αποτέλεσμα να παραγραφούν οι ευθύνες του πρώην πρωθυπουργού. Όλοι ζητούσαν τη λογοδοσία του ενώπιον της δικαιοσύνης αλλά περιέργως απώλεσαν τη μνήμη τους και κατέφυγαν σε δεύτερες εκλογές.
Η παρούσα κυβέρνηση περικλείει τις ελπίδες και την πίστη των περισσοτέρων Ελλήνων ότι θα επιτευχθεί η ποθητή ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας, ώστε να δυνηθεί η Ελλάς να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της εντός ευλόγου χρόνου. Επομένως δεν έχει το δικαίωμα να αποτύχει, ούτε να σπαταλά το χρόνο και τις ενέργειές της για να απαντήσει ή να ανασκευάσει μικρότητες αυτών που είναι ανίκανοι να συμβάλλουν στην άνοδο της χώρας και επιδίδονται συστηματικώς στα κουτσομπολιά και τη γελοία κριτική.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
