Πάντοτε ο γνήσιος ορθολογισμός και η αίσθηση του μέτρου αποτελούσαν τα ζωτικά εργαλεία για την υπέρβαση ζοφερών στιγμών στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας. Στιγμών και καταστάσεων, όπως αυτή που βιώνει σήμερα η χώρα μας.
Ή μήπως όχι; Μήπως, δηλαδή, όχι απλώς Σήμερα; Μήπως άραγε βιώνουμε εδώ και αξιομνημόνευτα χρόνια μια σταθερή, συνεχή και εντεινόμενη πορεία προς τη διάλυση και την απελπισία; Μία πορεία σε δρόμους μόνιμα εμποτισμένους στην τοξικότητα της άγνοιας και της υποκρισίας; Ώστε αυτοί που «καλούνται» τώρα να προσφέρουν λύση, «πλήρεις» επάρκειας και ικανότητας, «μεταξύ» κοινωνικής ευαισθησίας και ιδεολογικής υπεροχής, να αποτελούν εν τέλει αυτοβαυκαλιζόμενους ψευτοήρωες, κωμικούς πρωταγωνιστές «πλήρους» άγνοιας ή υποκρισίας και δυστυχώς ασυγχώρητης επικινδυνότητας;
Ναι, αγαπητοί συμπολίτες…
Άγνοια, ανεπάρκεια ή και υποκρισία και πολύ φορτίο συμπλεγματικής εμμονής διακρίνεται ολοφάνερα μέσα στα «αμετανόητα» λόγια και τις νηπιακές φαντασιώσεις των αυτόκλητων Σωτήρων της υπερφλύαρης Παρα-Σύριζα ασυναρτησίας.
Τίποτε, φίλοι μου, δεν είναι απόλυτο. Τίποτε μοναδικά αληθινό. Εντούτοις, υπάρχουν λιγότερο σχετικές αλήθειες σε κάθε έκφανση ατομικής συμπεριφοράς και συλλογικής δράσης. Υπό το πρίσμα βέβαια της αγνής πρόθεσης ως αφετηρίας και της βαθειάς προσέγγισης της πραγματικότητας ως στόχου μας. Διότι ποιος μπορεί επιτέλους να παραβλέπει τις παραδοχές ότι:
α) ο Λογαριασμός που πληρώνει σήμερα ο τόπος είναι η άμετρη μετάβαση από τις ανισότητες της Προμεταπολίτευσης στην ασύδοτη συμμετοχή στον «πλούτο», στα «κοινωνικά δικαιώματα», στα «κεκτημένα» και στην εξουσία της Μεταπολίτευσης. Ασφαλώς και επιβαλλόταν ο εκδημοκρατισμός και η άρση των ανισοτήτων. Όχι όμως έτσι, όχι ασύδοτα, όχι ισοπεδωτικά, χωρίς ερείσματα και προεργασία.
β) Καθένας εθελοτυφλεί όταν η πρώτη του αναφορά περιγράφει τους «εγκληματίες πολιτικούς», τους «κλέφτες», που ήταν οι ίδιοι, το ίδιο «χρήσιμο» πολιτικό κατεστημένο, που συναλλασσόμενο με τους «καλοπροαίρετους» πολίτες μοίραζε πολιτικά, συνδικαλιστικά και πρωτίστως οικονομικά οφίτσια.
γ) ο «Αγώνας» συνέχεια «δικαιωνόταν», είτε μέσω των αλόγιστων αγροτικών επιδοτήσεων που εν πολλοίς καταδίκαζε την πρωτογενή παραγωγή, είτε με τη νομιμοποίηση ενός εκατομμυρίου αυθαιρέτων, από τους «τρισάθλιους» πολιτικούς και τους παρατρεχάμενούς τους.
δ) Ένα εξίσου μεγάλο τμήμα τελούσε υπό την προστασία ενός γιγαντωμένου μονοπωλιακού συνδικαλισμού, ενός επίσης τεράστιου δημόσιου τομέα, απολάμβανε ειδικών προνομίων και επιδομάτων, τακτοποιούσε «βυσματικά» τη στρατιωτική θητεία των κανακάρηδών του και ανέμενε καρτερικά τη δίκαιη καταβολή ενός αξιογέλαστου «Εφ’άπαξ», δήθεν δικαιολογημένου από τις συχνά εξωφρενικές αμοιβές του δημοσίου.
ε) Αρκετοί, τέλος, «υπερπατριώτες», μεσαιομεγάλοι επενδυτές, συγκροτούσαν τα, πλέον αμείλικτα στην Ευρώπη, ελλαδικά καρτέλς ή αυτοεξόριζαν τις επιχειρήσεις στις γειτονικές χώρες. Αισχροκερδώντας και, μαζί με άλλες συμπαθείς επαγγελματικές ομάδες, φοροδιαφεύγοντας, έθεσαν εαυτούς στο ανεξίτηλα μελανό χρώμα της Συντέλειας.
Γιατί, λοιπόν, ορισμένοι «ασελγούν» παραγνωρίζοντας ότι βάσει του αθροιστικού συνόλου όλων των παραπάνω ομάδων, αποκαλύπτεται ανατριχιαστικά η συνευθύνη της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού στην αποκαθήλωση του σύγχρονου νεοελληνικού μύθου;
Μήπως γιατί ανοήτως κρύβονται πίσω από την ανωνυμία και δήθεν παθητικότητα της Συμμετοχής τους στο παχυλό διαχρονικό πάρτι; Μήπως η μεγαλύτερη αλήθεια έγκειται στο ότι «οι πολιτικοί» και «λοιποί» Νεοέλληνες είμαστε βουτηγμένοι στο ίδιο «καζάνι» μιας ασυγκρότητης, ασυντόνιστης και αδιαφώτιστης κοινωνίας; Μιας κοινωνίας που παράγει αντίστοιχους πολίτες και «πολιτικούς»;
Καμία λοιπόν ηθική και πολιτική νομιμοποίηση στην υποστήριξη των «κακουργηματικών» πρακτικών του πρόσφατου παρελθόντος. Καμία λογική νομιμοποίησης σε αυτούς που ευαγγελίζονται είτε από τη θέση των επίδοξων διαχειριστών των τυχών μας είτε από αυτή του απλού υποστηρικτή τους, την καταλυτική υπέρβαση του τέλματος.
Είναι άραγε άφθαρτο, αδοκίμαστο και αδιάφθορο το πολιτικό «Σώμα» εκείνο, που αποτελείται κατά 90% από συστατικά-μέλη,τα οποία μέχρι χθες απαξιώνονταν και κατηγορούνταν από το υπόλοιπο 10% για συγκυβερνητική σαθρότητα, αναποτελεσματικότητα και διαφθορά;
Είναι άραγε αδοκίμαστη η «ιδεολογική-αγωνιστική πλατφόρμα» του Σύριζα, όταν επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες κατίσχυσε, επιβάλλοντας τη δήθεν προοδευτική αναφορά του, στην πολιτική, θεσμική και αξιακή ατζέντα της χώρας;
Αγαπητοί συμπολίτες,
Επιτρέψτε μου τη δραματική διατύπωση ότι δε λύνουμε το μείζον πρόβλημα του παρόντος με προσφυγή σε ψυχοτροπικά υλικά του χθες. Δεν αποκαθιστούμε την αρτιμέλεια με συγκόλληση των σάπιων μελών. Δεν επιβιώνουμε με τη νεκρανάσταση ενός πρώην υπνωτισμένου οργανισμού, καθιστώντας τον ζόμπι στη σύγχρονη καταιγιστική παγκοσμιότητα.
Ας μην επιτρέψουμε την παράνοια λόγων και έργων αυτών, που, είτε υποστηρίζουν τώρα ότι κατήγγειλαν χθες, είτε επικαλούνται το Δαίμονα του βολέματος, της εκμετάλλευσης του πόνου και θυμού του Έλληνα πολίτη. Ας μην επιτρέψουμε στην έλλειψη αυτοκριτικής, στη μετάθεση ευθυνών και στο έλλειμμα ορθολογισμού, που για συγκεκριμένους ιστορικούς λόγους στοιχειώνουν μέχρι σήμερα την ελληνική κοινωνία, να κατακρεουργήσει αυτό που επιτέλους μόλις τώρα άρχισε να διαφαίνεται, δειλά αλλά ελπιδοφόρα, στον πολιτικό, θεσμικό και ηθικό ορίζοντα:
Την επίγνωση του μεγέθους της αμετρίας και των αιτιών της καθολικής χρεοκοπίας μας. Την ανάδειξη μιας, αργοπορημένης ίσως, αλλά υπαρκτής προοπτικής.
Ας μην αφήσουμε λοιπόν το σύνδρομο της αυτοκαταστροφής κάποιων να μετατραπεί σε μαζική εθνική αυτοκτονία.
Σκληρές κουβέντες;
Προφανώς? αλλά πρωτίστως ανυπόκριτες και αληθινές.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
